Studenten Milieu-wetenschappen van de Open Universiteit gaan in Wageningen op zoek naar antwoorden op het klimaatvraagstuk. Op de jaarlijkse OU-studiedag 8 april, worden we rondgeleid over de campus van de Wageningen Universiteit (WUR). Excursies naar bakken met eiwitrijke zeesla, naar koeien in klimaatkamers en naar een klimaat-meetstation aan de rand van Wageningen.
Op vrijdag 8 april 2016 was de studiedag over klimaatverandering. Met ruim veertig deelnemers zijn we vakkundig rondgeleid over de campus van de WUR, op zoek naar antwoorden op het klimaatvraagstuk.
Climate Smart Agriculture
‘Het is niet alles kommer en kwel’, luidt de positieve insteek van dr. Verhagen als hij zijn vakgebied omschrijft als ‘Climate Smart Agriculture‘. Bij klimaatverandering gaat het hem in de eerste plaats om voedselzekerheid, daarna komen aanpassingsvraagstukken en het verminderen van broeikasgassen. Een veranderend klimaat betekent volgens hem ook nieuwe kansen, zoals niet eerder ontdekte mogelijkheden voor energie- en voedselvoorziening.
Concreet wordt de voedselzekerheid als dr. Brandenburg ons zijn bakken vol zeewater laat zien (maandelijks vers uit de Oosterschelde) waarin hij zeesla kweekt. Dit is onderdeel van een grootschalig project in de Oosterschelde waarin de WUR dit eiwitrijke zeewier massaal kweekt. Onderzocht wordt de verwerking hiervan tot visvoer of liever nog tot menselijke voeding. Brandenburg rekent ons voor hoe onbenutte oppervlaktes in de oceanen ingezet kunnen worden om de wereldbevolking te voorzien van de broodnodige eiwitten.
De andere benadering – het terugbrengen van met name het broeikasgas methaan – laten twee aio’s ons zien in de klimaatkamers van de WUR. Hier staan koeien aan de monitor om hun maaginhoud en de bijbehorende methaanuitstoot te laten registreren bij verschillende soorten veevoer.
Klimaat
Hoe groot de noodzaak ook is om onder de – in Parijs afgesproken – twee graden temperatuurstijging te blijven, meteoroloog dr. Ronda maakt duidelijk dat deze harde norm vooral politiek en juridisch wenselijk is. In werkelijkheid is het meten van de opwarming van de aarde weliswaar relatief vast te stellen, maar om dit op (tienden van) graden nauwkeurig te bepalen, zijn afspraken nodig over de talrijke factoren die deze metingen beïnvloeden: wind, neerslag, zonnestraling, die ieder ook weer bestaan uit verschillende componenten. Op zijn meetstation aan de rand van Wageningen laat hij zien hoe hij deze complexiteit – die we klimaat noemen – in kaart brengt.
Gepubliceerd als Nieuws op OU-intranet (april 2016) en als Wetenschapsnieuws in Modulair (juni 2016). Tekst: Pieter Geluk Fotografie: Peter van Zantvoort.